Żonglowanie - Pedagogika cyrku - Psychologia żonglowania

Parada cyrkowa w cekcynie - zaproszenie

2010-04-26T16:57:00.000+02:00

Asia zaprasza OPEN STAGE - Kulturalia 2010

2010-04-15T14:53:00.004+02:00

Oto co Asia proponuje razem z KULem:

Majowe festiwale kultury studenckiej kojarzą nam się przede wszystkim z występami gwiazd – tymczasem wśród naszych studentów są ludzie o nieprzeciętnych zdolnościach i wyjątkowych zainteresowaniach. Chcemy dać im szansę zaprezentowania swojego talentu przed publicznością, pomóc „zaistnieć” na scenie i udowodnić lubelskiej publiczności, że w studentach tkwi ogromny potencjał, który czasem nie jest dostrzegany.

Nie musi przy tym chodzić o talenty „tradycyjne”. Oprócz osób uzdolnionych muzycznie zapraszamy także żonglerów, sportowców, tancerzy, recytatorów… można występować pojedynczo lub w grupie.

17 maja 2010, w trakcie trwania studenckiego festiwalu KULturalia 2010, odbędzie się Gala Open Stage, podczas której zakwalifikowani podczas przesłuchań wstępnych uczestnicy zaprezentują swoje talenty. Główną nagrodę – 1000 zł – przyzna Jury, złożone z wybitnych przedstawicieli różnych dziedzin lubelskiego świata kultury. Najlepszą prezentację wybiorą także zgromadzeni w Auli Wyszyńskiego widzowie, przyznając Nagrodę Publiczności.

Galę poprowadzą członkowie lubelskiej grupy No Potatoes.

Do uczestnictwa w konkursie można zgłaszać się do 20 kwietnia, wypełniając formularz dostępny na stronie www.kulturalia2010.pl
Przesłuchania wstępne odbędą się w dniach 25-30.04.2010

Zaproszenie od Asi na wyjazd warsztatowy do Niemiec!

2010-04-15T14:39:00.000+02:00

Asia - niezmordowana Pani koordynator międzynarodowych projektów c i e k a w y c h oraz KLANZA zapraszają na wyjazd warsztatowy:

TANIEC – TEATR – CYRK
Sztuki performatywne jako pośrednik w spotkaniach międzykulturowych

Co to?
Program specjalistyczny zawiera zarówno treści teoretyczne, jak i zajęcia praktyczne z zakresu tańca, teatru i cyrku. Uczestnicy poznają nowe metody pracy z dziećmi i młodzieżą, będą mogli wymieniać się swoimi doświadczeniami i umiejętnościami. Zaplanowane są wspólne dyskusje, odwiedziny ośrodków kulturalnych w Bremie oraz przygotowanie własnego show.
Kiedy to?
02-08.05.2010
Gdzie to?
W Niemczech, w placówce kształceniowej Drübberholz k. Bremy.
Kto to prowadzi?
Seminarium poprowadzą doświadczeni trenerzy – Ilja Landsberg i Udo Unglaublich wraz z zaproszonymi referentami-gośćmi.
Dla kogo to?
Program jest skierowany przede wszystkim do pedagogów, animatorów, a także młodzieży akademickiej, skupionych wokół instytucji kulturalnych w Polsce i w Niemczech – do specjalistów zajmujących się już pedagogiką cyrku i do tych, którzy szukają nowych inspiracji. W sposób szczególny zapraszamy osoby prowadzące lub zamierzające prowadzić międzynarodowe wymiany dziecięce i młodzieżowe. Znajomość języka niemieckiego nie jest wymagana, na miejscu będzie tłumacz
Za ile to?
Koszt uczestnictwa w seminarium to 350 zł. (W cenie zawiera się wyżywienie, nocleg, materiały szkoleniowe i uczestnictwo w zajęciach). Koszty podróży zostaną dofinansowane przez Polsko-
Niemiecką Współpracę Młodzieży.
Jak się zgłosić na to?
Należy wypełnić formularz zgłoszeniowy i wysłać go do 25.04.2010 na adres: joanna.reczek@gmail.com
Szczegółowe pytania należy kierować do koordynatora projektu: Joanna Reczek, tel. 515 141 798

Bardzo polecam! Mirek

Kung Fu Clown

2010-04-09T17:23:00.001+02:00

Cyrk wchodzi do szkoły, czyli żonglowanie dla każdego - ARTYKUŁ

2010-03-06T12:42:00.007+01:00

Wiedziałem, wiedziałem :)!
Żonglowanie to chwytliwy temat i media szybko odnalazły nasz projekt w gąszczu lubelskich spraw! Brawo, brawo :)!
Trzeba dać znać innym gazetom - ciekawe kto naprawdę zainteresuje się o co chodzi w projekcie :)

Nauczyciele ze Szkoły Podstawowej nr 32 mają nadzieję, że dzięki żonglowaniu i innym cyrkowym umiejętnościom ich uczniowie będą mieli bardziej podzielną uwagę i szybciej powinni się uczyć. Zajęcia mają zostać włączone do programów lekcji wychowania fizycznego.

Teresa Ewa Jezierska, dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 32 powiedziała wczoraj"Gazecie", że pedagogika cyrku jest wykorzystywana na lekcjach m.in. w Stanach Zjednoczonych, Austrii i Wielkiej Brytanii. - Z przeprowadzonych tam badań wynikało, że uczniowie po kilku miesiącach cyrkowych ćwiczeń osiągali znacznie lepsze wyniki w nauce. Pomyśleliśmy, dlaczego by nie spróbować tej metody u nas? - mówi dyrektor Jezierska. - Zadania cyrkowe mają rozwijać sferę poznawczą uczniów oraz koordynację wzroku i słuchu, ale także ćwiczyć refleks, równowagę i poczucie rytmu - dodaje.

I tak dokładanie kolejnych piłeczek w trakcie nauki żonglowania uczy cierpliwości i kształtuje podzielność uwagi. A uczniowie rozwijają się socjalnie pracując w zespole. - Od początku będzie obowiązywała zasada stopniowania trudności i nie koncentrowania się błędach, ważniejsze będzie to, co uda się zrobić dobrze - mówi Ewa Gęca, koordynatorka programu i nauczycielka ze Szkoły Podstawowej nr 32.

Finansowany z Europejskiego Funduszu Społecznego program "Ruch nieodłączną częścią myślenia i uczenia się. Innowacyjny program edukacyjny z wykorzystaniem metody pedagogiki cyrku" do końca roku szkolnego ma mieć charakter pilotażowy, ale do czerwca weźmie w nim udział 50 uczniów z klas I - VI. Od 1 września żonglować będzie już 110 uczniów. Główna idea to objęcie wspólną zabawą dzieci z klas integracyjnych, w których uczą się także niepełnosprawne maluchy.

Od września podstawówka chciałaby do zajęć wychowania fizycznego wprowadzić dwie godziny zajęć cyrkowych tygodniowo. - Chcemy, żeby nauczyciele napisali autorski program takich ćwiczeń na WF. Jeśli się sprawdzi, będą mogły z niego skorzystać także inne szkoły - ma nadzieję Teresa Ewa Jezierska.

Jedną z pierwszych szkół w Lublinie, która proponuje dzieciom zajęcia metodą pedagogiki cyrku jest w Lublinie Szkoła Podstawowa nr 29 przy ul. Wajdeloty. - Takie ćwiczenia są szczególnie przydatne dzieciom nadpobudliwym ruchowo, bo przekonują się one, że bycie osobą ruchliwą nie jest złe, a ich ruch w trakcie żonglowania zamienia się w porządek - tłumaczy Zdzisław Hofman, prezes Polskiego Stowarzyszenia Pedagogów i Animatorów KLANZA.

Źródło: Gazeta Wyborcza Lublin. Data: 2010-03-05

Fatboy Slim i Vova Galchenko - FILM

2010-02-28T23:47:00.002+01:00

Vova Galchenko i jego umiejętności!
Uffff.....

Fatboy Slim i Joe Hague - FILM

2010-02-28T23:08:00.002+01:00

Piękny filmik!

Pedagogika Cyrku w Dreznie

2010-02-28T22:49:00.003+01:00

Dzisiaj silna grupa żonglerska z Lublina pod wodzą Asi Reczek wybrała się do Drezna na warsztaty w ramach międzynarodowego programu. Pit, Duchu, Broda, Magda, Koczu (tak?), Kermit i Asia.

Tam spotkają się ze studentami m. in. z Holandii, Hiszpanii, Belgii i będą doskonalić swoje umiejętności żonglerskie. Albo będą uczyć innych :)

Właśnie jadą sobie pociągiem...

A mogłem być w jednym z przedziałów...

Następnym razem może :)

"Cyrk w Szkole" - ARTYKUŁ

2010-02-28T14:11:00.015+01:00

Monika Kalinowska i jej pasja, czyli jak to się zaczęło w Szkole Podstawowej nr 29 w Lublinie

"Cyrk w szkole"
Artykuł pochodzi z czasopisma: Klanza w Czasie Wolnym 2/2005

“Każde dziecko ma w sobie ziejącą pustkę nastawioną na pobudzenie i jeżeli jej nie wypełnimy czymś, co jest ekscytujące, ciekawe i dobre dla niego, ono samo wypełni ją czymś, co jest ekscytujące i ciekawe i co nie jest dla niego dobre.”

Theodore Roosevelt

Wszystko zaczęło się od żonglowania chustkami w świetlicy. To było coś nowego i ciekawego, potem były piłki, talerze i kolejne rekwizyty. Uczestnikom zajęć świetlicowych opanowującym umiejętności żonglerskie pozazdrościli koledzy z klas starszych i zaczęli się przyłączać. Ogromne zainteresowanie i fascynacja dzieci sztuką cyrkową, utwierdziły nas w przekonaniu, że warto je wykorzystać. Zaskoczył nas fakt, że zajęcia okazały się interesujące nie tylko dla dzieci. Również nauczyciele i rodzice chętnie próbowali sztuczek opanowanych przez naszych małych żonglerów. Zaczęliśmy uczyć żonglowania na lekcjach wychowania fizycznego.

Ważnym wydarzeniem związanym ze sztuką cyrkową w naszej szkole był pokaz żonglerski w Dniu Patrona Szkoły w wykonaniu Mirosława Urbana, który od ponad dwóch lat zajmuje się żonglowaniem. Tego dnia cała szkoła mogła podziwiać umiejętności żonglera. Po zakończeniu pokazu każdy mógł spróbować swoich sił

w posługiwaniu się rekwizytami. W czasie ferii zimowych odbyły się pierwsze systematyczne zajęcia żonglerskie z wykorzystaniem różnych rekwizytów. Dzieci szybko uczyły się nowych technik i trików. Z grupy wyłoniły się pierwsze talenty i pasjonaci żonglowania, którzy rozwijali i doskonalili swoje umiejętności na zajęciach popołudniowych.

15 maja 2005 r. przy kościele pod wezwaniem Świętego Józefa w Lublinie odbył się festyn “Budujemy Kościół Boży” organizowany przez PSPiA KLANZA oraz księży z parafii, gdzie dzieci ze Szkoły Podstawowej Nr 29 w Lublinie pod okiem wychowawcy świetlicy i wolontariuszy, animowały uczestników w ramach stoiska “Żonlowanie i szczudła”. Podczas festynu uczyliśmy podstaw sztuki cyrkowej dzieci, młodzież i dorosłych. Żonglowaliśmy różnymi rekwizytami: talerze, maczugi, piłki, diabolo, obręcze, kiwido oraz przybliżaliśmy technikę chodzenia na szczudłach. Podobne działania przeprowadzaliśmy również w Ośrodku Edukacji Regionalnej
w Hołownie Stowarzyszenia na rzecz aktywizacji mieszkańców Polesia Lubelskiego oraz w Zespole Placówek Oświatowych w Podedwórzu. Metody cyrkowe prezentowaliśmy również na I Regionalnej Konferencji Polskiego Stowarzyszenia Animatorów Pedagogiki C. Freineta Region Lublin i Szkoły Podstawowej Nr 43
im. I. J. Paderewskiego w Lublinie “Pedagogika Celestyna Freineta sprzymierzeńcem wychowania i nauczania dzieci”.

Udział dzieci i młodzieży w tego typu imprezach, ma ogromny wpływ na społeczny, kulturalny, osobowościowy i moralny rozwój młodego człowieka. Dzięki tej formie pracy młodzież uczy się odpowiedzialności za siebie i grupę. Uczestnicy stają się wrażliwi na wartości takie jak: piękno, dobro i prawda. Przede wszystkim podwyższają swoją samoocenę, wzmacniają wiarę w siebie i własne możliwości. Kształtują w sobie nawyki aktywnego spędzania czasu wolnego.
W bieżącym roku szkolnym stworzyliśmy autorski Program rozwijania umiejętności psychoruchowych z zastosowaniem pedagogiki cyrku, który zawiera akrobatykę, ekwilibrystykę, clownadę i rozszerzone żonglowanie. Jego celem między innymi jest podnoszenie sprawności fizycznej oraz rozwój koordynacji wzrokowo-ruchowej i koncentracji uwagi. Poprzez wspólne działanie uczestnicy uczą się otwartości w relacjach z innymi.
Uwieńczeniem naszej wspólnej pracy będzie wyjazd grupy cyrkowej, która zostanie wyłoniona spośród uczestników naszych zajęć na VII Ogólnopolskie Dziecięce Spotkania Cyrkowe w Brodnicy.

Monika Kalinowska - pedagog, nauczyciel stażysta w świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej Nr 29 w Lublinie, animator PSPiA KLANZA w Lublinie
Włodzimierz Welman - nauczyciel mianowany wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej Nr 29 w Lublinie, trener II klasy specjalność piłka nożna

Mistrzostwo równowagi - FILM

2010-02-25T16:28:00.004+01:00

Projekt z elementami pedagogiki cyrku w Szk. Podst. nr 32 w Lublinie

2010-02-21T19:51:00.005+01:00

W grudniu rozpoczął się projekt skierowany do dzieci ze Szkoły Podstawowej nr 32 z Oddziałami Integracyjnymi im. Pamięci Majdanka w Lublinie.

Projekt nosi nazwę: "Ruch - nieodłączną częścią myślenia i uczenia się. Innowacyjny program edukacyjny z wykorzystaniem metod pedagogiki cyrku".

To unikalny projekt. Dlaczego? Ponieważ ma on wsparcie Ministerstwa Edukacji Narodowej oraz Kuratorium Oświaty w Lublinie, a jego celem jest wprowadzenie metod pedagogiki cyrku do szkoły! Na razie to będzie wspomniana powyżej szkoła, ale projekt może być początkiem sukcesów pedagogiki cyrku w szkołach, gdzie może mieć ona swoje miejsce czy to jako 4 godzina WFu, czy jako zajęcia pozalekcyjne, czy jako zajęcia profilaktyczno-terapeutyczne (np. ruchowo-koordynacyjne), czy też jako zajęcia np. w świetlicy szkolnej. Projekt jest także unikalny z innego względu - ma zadanie zintegrować osoby niepełnosprawne z pełnosprawnymi poprzez ich wspólna prace, działania i wzajemną pomoc w trakcie uczenia się metod.

Na razie jesteśmy na etapie szkolenia nauczycieli SzP nr 32 w zakresie metod pedagogiki cyrku, następnie przeprowadzone zostaną próbne zajęcia z wybranymi 3 klasami szkoły (3 miesiące), a od września 2010 metody pedagogiki cyrku (nauka umiejętności żonglowania oraz posługiwania się innymi rekwizytami pedagogiki cyrku) będą wprowadzane jako element profilaktyki ruchowo-zdrowotnej w klasach 1-6.

Trzymajcie kciuki - to duże przedsięwzięcie!

Będziemy na bieżąco informować o naszych działaniach, postępach, sukcesach...

3 x Diabolo - FILM

2010-02-09T22:45:00.009+01:00

Jestem pewien, że niedługo dzieciaki w Polsce będą na podobnym poziomie!

Szacunek!

Nauka żonglowania trzema chustkami - FILMY

2010-02-09T15:28:00.005+01:00

Na Youtube znalazłem wiele filmów, które uczą żonglowania 3 chustkami. Niestety, w każdym z nich uczący zapominają o przekazaniu wg mnie wszystkich informacji (muszę nagrać swoje własne filmy!).

Filmy poniżej prezentują chyba najbardziej odpowiednie podejście i instrukcje do nauki żonglowania 3 chustkami (po angielsku jedynie). Zabrakło w nich jednak instrukcji o tym, że przy uczeniu się rzucamy chustki powyżej głowy (a nie na wysokość oczu) oraz że podczas rzutu podnosimy wysoko ręce, które są niemalże wyprostowane przy wyrzucie (a nie rzucamy ze zgiętymi łokciami, trzymanymi przy ciele, jak przy żonglowaniu piłkami).

Miłego oglądania i czekajcie na moje filmy :)

Nauka żonglowania 1 chustką

Nauka żonglowania 2 chustkami

Nauka żonglowania 3 chustkami cz.1

Nauka żonglowania 3 chustkami cz.2

Proste, prawda?

Pedagogika cyrku w Niemczech

2010-02-08T11:33:00.006+01:00

Rozmawiając ostatnio z pedagogami cyrku z Niemiec usłyszałem od nich informację, że w Niemczech istnieje kilkadziesiąt dziecięco-młodzieżowych cyrków, których zadaniem jest praca pedagogiczno-terapeutyczna z dziećmi, młodzieżą, bezrobotnymi, zagrożonymi wykluczeniem, itp.

K i l k a d z i e s i ą t ! Mówimy tutaj o miejscach, które mają na swoim wyposażeniu często własne ośrodki stacjonarne, mobilne wozy cyrkowe czy namioty cyrkowe wraz z całym zapleczem treningowo-socjalnym. Jedynym z takich cyrków jest Circus Cabuwazi, z którym miałem okazję współpracować.

Znalazłem o nich kilka konkretnych informacji w necie: Cyrk Cabuwazi – przykład pracy metodą pedagogiki cyrku z młodzieżą szkolną, osobami zagojonymi wykluczeniem, osobami dysfunkcjonalnymi. Cyrk mieści się w Berlinie, posiada cztery duże namioty cyrkowe wraz z zapleczem w postaci sal treningowych, stołówek, itp. w różnych dzielnicach miasta. W cyrku trenuje ponad 600 dzieci i młodzieży i jest to jeden z największych, o ile nie największy, cyrk dziecięco-młodzieżowy w Europie. Organizacja ta, bazując na pedagogice cyrku, zajmuje się zarówno działalnością artystyczna jak i socjalno-pedagogiczną. Cyrk Cabuwazi prowadzi różne projekty, m.in:

Wszechstronna oferta darmowych treningów dyscyplin cyrkowych. Przez cały tydzień popołudniami namioty Cabuwazi stoją otworem dla dzieci i młodzieży - pozwalając jej znaleźć alternatywę dla codziennej bezczynności. Przygotowują własne programy, które następnie pokazują podczas występów dla publiczności.

Współpraca z sąsiadującymi szkołami podstawowymi. Wybrane klasy szkolne przychodzą do cyrku w ramach lekcji raz w tygodniu na określoną liczbę godzin. Dzieci, trenując przez pół roku w dwóch wybranych przez siebie dyscyplinach, przygotowują spektakl cyrkowy. Dzieci wybierają też grupy robocze, w których pracują nad reżyserią, kostiumami, dokumentacją projektu oraz przygotowaniem działań reklamowych (plakaty, zaproszenia, ulotki).

Projekt Manege - we współpracy z JobCentrum – praca z grupą około 30 osób w wieku 18-22 lat z problemami w szkole, dotkniętych problemem bezrobocia. W ramach projektu młodzież trenuje, ale przede wszystkim zdobywa praktykę w naszym warsztacie przy pracach konserwacyjnych i remontowych.

Klasy przychodzą do cyrku tylko na jeden tydzień, ale codziennie.

Cyrk Heca w "Mam Talent" - FILM

2010-01-31T09:04:00.005+01:00

Miałem okazję ich szkolić kilka razy. Starsi, którzy już opuścili Hecę, dając miejsce młodym" teraz sami dają mi wskazówki :)! I to jest piękne!

Oto Cyrk heca z niesamowitą szefową Ewą Dembek i ich występ w "Mam Talent"

Żonglowanie a dysleksja - ARTYKUŁ

2010-01-29T23:57:00.007+01:00

JUGGLING KIDS BEATS DYSLEXIA

DZIECI, KTÓRE ŻONGLUJĄ POKONUJĄ DYSLEKSJĘ

http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/england/2714175.stm

Wydaje się, że pionierska metoda leczenia cierpiących na dysleksję pomaga grupie dzieci szkolnych z West Midlands w pokonywaniu zaburzenia uczenia się. Uczniowie ze szkoły podstawowej Balsall Common niedaleko Solihul były badane w styczniu 2001 i czterdzieścioro z nich zakwalifikowano jako mogących mieć dysleksję.

Przez ostatnie dwa lata, dzieci brały udział w ćwiczeniach i testach na koordynację wzrokowo-ruchową, takich jak łapanie piłeczek i utrzymywanie równowagi na „rola-bola/wobble boards” (deska + walec pod nią). Szkoła twierdzi, że to podejście do leczenia, wprowadzone przez Kenilworth Dyslexia Centre okazało się wysoce pomocne.

Dyrektor szkoły, Trevor Davis powiedział, że osiągnięcia szkolne niektórych uczniów, którzy brali udział w zajęciach są zauważalne. Stwierdził on, że u części uczniów polepszenie wyników sięga nawet 300-400% (!!!). Wzrosły wyniki SATS a poza tym najwięcej wzrosło poczucie własnej wartości uczniów.

Jake Powell, który był sklasyfikowany jako dyslektyk powiedział, że program „leczenia” dla niego zadziałał. „Odkąd zacząłem ćwiczenia, moje wyniki i stopnie w nauce zaczęły wzrastać i teraz jestem na poziomie 3C”. Jego ojciec, John Powell, rónież jest gorącym zwolennikiem takiego leczenia. „Wierzę, że to działa i uważam, że powinno być to wprowadzone do systemu edukacyjnego” – mówi.

Shirley cramer, szefowa Instytutu Dysleksji, która bada i leczy dzieci cierpiące na dysleksję w całych Stanach, mówi, że chciałaby aby było prowadzonych więcej badań na temat tego odkrycia. „To bardzo zachęcające, że niektóre dzieci poczyniły postępy, ale badacze, którzy patrzyli na ten „eksperyment” mają pewne zastrzeżenia co do jego metodologii” – mówi. „Potrzebujemy więcej długofalowych badań na ten temat, aby zobaczyć, dlaczego pomaga to jednym dzieciom a innym nie”.

Tłumaczenie: Mirek Urban

Perfekcja - Vova i Olga Galchenko

2010-01-26T09:13:00.003+01:00

Gratuluję odwagi

2010-01-26T08:57:00.003+01:00

Gratuluję odwagi

Poniższy tekst to surowa wersja wstępu do mojej książki o nauce żonglowania. To chyba też (długie :) motto mojej koncepcji żonglowania - żonglowanie jako przekraczanie granic, poznania własnych możliwości, potencjałów, osiąganie sukcesu i poczucia satysfakcji a następnie przenoszenie tych mechanizmów na życie. Miłego czytania.

„Hej, jesteś żonglerem? O rany! Musisz mieć niesamowitą koordynację, gratuluję!” To słowa, które często słyszę, kiedy mówię komuś, że żongluję. Na samym początku mojej przygody z żonglowaniem, w odpowiedzi na takie stwierdzenie dumnie potakiwałem głową i jeszcze dumniej prezentowałem swoje umiejętności. Teraz, kiedy mam za sobą setki warsztatów i szkoleń dla dzieci, młodzieży, osób dorosłych aż do sędziwego wieku, ludzi wszelakich zawodów, wyznań i kultur - wiem jedno: żonglowanie w żadnym wypadku nie jest kwestią koordynacji ani posiadania wyrafinowanych umiejętności manualnych!!! Dlaczego więc ludzie boją się żonglować? Najczęściej ze strachu. Ze strachu przed oceną siebie samego (co ja robię?) lub oceną innych, jeśli im się to nie uda. Czasami również ze strachu przed tym, co powiedzą inni, kiedy zobaczą, że żonglują!

W głębi serca większość z nas chce nauczyć się sztuki żonglowania. Wciąż jest ona postrzegana jako magiczne, nieosiągalne wyzwanie, kojarzone z doskonałością koordynacji, szybkości i precyzji. Większość osób sądzi, że żonglowanie przeznaczone jest dla „wybranych”, dla tych którzy posiedli nieludzkie wręcz umiejętności panowania nad swoim ciałem. Nic bardziej błędnego. Ta opinia jest grubo przesadzona, szczególnie jeśli chodzi o amatorskie (czytaj: podstawowe) żonglowanie trzema piłkami. Dlatego też, podczas prowadzonych przeze mnie szkoleń i warsztatów, powtarzam w kółko podstawową zasadę nauki żonglowania: żonglowanie to nie kwestia koordynacji. Fizyczność gra tutaj rolę drugorzędną. To kwestia odwagi i chęci, motywacji, wewnętrznego uporu i zaangażowania umysłu i serca. Na spotkaniach gwarantuję każdemu, że nauczy się żonglować. Warunkiem jest zrozumienie i zastosowanie w/w podstawowej zasady.

Ci, którzy nie boją się spróbować - nauczą się żonglować, nieważne jak słaba byłaby ich koordynacja wzrokowo – ruchowa. Być może będą uczyć się dłużej, będą musieli pracować dwa razy ciężej, ale w końcu osiągną sukces. Zaręczam. Natomiast osoby, które będą bały się spróbować, będą zarzekać się, że nie nauczą się, ponieważ... tu przedstawią całą listę przyczyn - same dają sobie odpowiedź. Jeśli ktoś nie wierzy, że nauczy się żonglować, to stanie się tak jak przewiduje. Takie osoby nie wkładają w ćwiczenie swojego serca, od razu skazując się na porażkę. Podsumować można to jednym zdaniem: chcieć to móc.

Piękno sztuki żonglowania polega na tym, że możesz samemu kierować sobą: kiedy, w jaki sposób i jak szybko chcesz się uczyć. Rozwijasz tę umiejętność w swoim tempie, ponieważ nie szybkość jest tutaj ważna. Nie jest tez ważne ile trudności to Ci sprawia. To twoje problemy, nikt Cię z nich nie rozlicza. Z nikim nie współzawodniczysz. Czasami masz dużą motywację, innym razem masz chwilowo dość. I to jest właśnie to! Nie musisz działać według określonych schematów, samemu wybierasz w jaki sposób zaplanujesz swój rozwój.

Humor i zdrowie - Dr Steve Allen

2010-01-26T08:34:00.005+01:00

Siła śmiechu i zabawy

2010-01-26T00:15:00.007+01:00

"The Power of Laughter and Play"
"Siła śmiechu i zabawy"
Orrel Lanter
Juggler's World: Vol. 39, No. 4

Doktorzy żonglerzy. Pierwszy z prawej: Simonton, pośrodku Allen i po lewej Berkowitz

Doktor Carl Simonton, pionier w dziedzinie badań nad stresem i rakiem, otwiera parasol, nakłada hełm do gry w Wolną Amerykankę i przygotowuje się... Fala cukierków bombarduje scenę, a on patrzy na tysięczną publiczność, która nie przestaje próbować żonglować.

Simonton jest ostatnim mówcą. The Institute for the Advancement of Human Behaviors’ zgromadził wielu wybitnych ludzi na konferencji „Siła śmiechu i zabawy” w San Francisco. Podobne konferencje odbywają się co pół roku od 6 lat.
Przez trzy dni profesjonaliści z dziedziny medycyny z całego świata spotykają się, by zająć się problemem przeciwdziałania i radzenia sobie z chorobami innymi niż tradycyjnymi medycznymi metodami. Uczą się oni między innymi, jak humor wpływa na odstresowanie.

Norman Cousin, były wydawca Saturday Review, napisał w 1979 r. książkę: „Anatomy of Illness” i opisał tam użycie śmiechu, humoru jako broni w przezwyciężaniu chorób terminalnych. Simonton rozpoczął swoje badania z pacjentami chorymi na raka w klinice w Pacific Palisades, w Kalifornii. Namawiał pacjentów, aby odwrócili oni swoją uwagę od bólu i cierpienia, które powoduje choroba. „Śmiech i zabawa przełamuje brak nadziei” – mówi Simonton. Nauczenie się żonglowania było dla niego lekcją życia, spojrzeniem do środka siebie. „Przeżyłem 35 lat, będąc pewien że nie potrafię się nauczyć żonglowania i powtarzałem sobie to za każdym razem. Jeden przyjaciel w szpitalu nauczył mnie jednak żonglować w 15 minut!” – przypomina sobie Simonton.. Następnie rozdaje cukierki wśród zebranych na sali ludzi i mówi co mają robić, aby nauczyli się żonglowania.

Poza warsztatami, na konferencję zostali zaproszeni clowni, mimowie, malarze twarzy, aby stworzyć atmosferę zabawy, radości i odprężenia. Jednym z nich był dr Berkowitz, były lekarz, który podczas konferencji żonglował strzykawką, stetoskopem i kulkami od łożyska. Prowadził on tam warsztaty pod nazwą: „Żonglowanie jest dobrym lekarstwem”. Berkowitz zaczął uczyć żonglowania dwa lata temu, kiedy odkrył jego dobre skutki na odstresowanie w pracy dla siebie i dla pacjentów. „Wymyśliłem warsztaty żonglowania zarówno dla ludzi z branży medycznej, jak również i innych – handlowych, biznesowych. Warsztaty te i nauka żonglowania mają pomóc ludziom jak dzięki żonglowaniu możemy zmniejszyć stres.

Dr Steve Allen Jr prowadzi seminarium dotyczące roli humoru. Rozdaje on chustki dla 500 osób i zaczyna ich instruować w temacie: „Zdrowie poprzez kreatywną głupotę”. Wszyscy uczą się żonglować. Natychmiastową korzyścią widoczną na twarzach ludzi jest zabawa i śmiech. „Moim celem nie jest koniecznie nauczyć ich żonglować, ale aby dać im poczucie radości, uśmiechu, zabawy. Staram się robić dwie rzeczy. Pierwsza: daję intelektualne i emocjonalne podstawy dla humoru, który naprawdę daje niesamowite korzyści biologiczne. Druga: chcę dać ludziom do zrozumienia, że mogą być radośni i weseli codziennie i aby szukali tej radości i zabawy w każdym dniu życia” – mówi dr Allen.

Tłumaczenie: Mirek Urban

Raz, dwa, trzy żongluj i Ty - projekt

2010-01-22T12:32:00.007+01:00

W 2009 roku przeprowadziłem dwa szkolenia (we współpracy z Lokalną Grupa Działania Bory Tucholskie oraz Wojewódzkim Ośrodkiem Animacji Kultury w Toruniu) dla nauczycieli, wychowawców, studentów, pracowników świetlic terapeutycznych i gminnych ośrodków kultury z województwa kujawsko-pomorskiego.

Poniższy link prezentuje efekt działania przeszkolonych osób z GOK w Cekcynie.

http://cyrktuptus.blogspot.com/

Gratulacje i pozdrowienia dla Pani Natalii Matuszewskiej i wszystkich zaangażowanych w ten projekt:)

„Żonglowanie sprzyja mózgowi” - artykuł w: Charaktery nr 05/2005

2010-01-22T12:26:00.004+01:00

„Żonglowanie sprzyja mózgowi”
Pismo psychologiczne "Charaktery" nr 05/2005
autorzy: Mirosław Urban, Paweł Fortuna, Piotr Markiewicz

Żonglowanie uważamy za cyrkową sztuczkę. Tymczasem systematyczne trenowanie tejumiejętności rozwija mózg i zdolność koncentracji, poprawia koordynację, pozwala utrzymać właściwą postawę ciała.

Gdy pijemy herbatę, wkładamy buty czy zbiegamy po schodach, nie zastanawiamy się nad tym, jak bardzo skomplikowane ruchy wykonuje wówczas nasze ciało. Precyzją i finezją ruchów zachwycamy się dopiero wtedy, gdy oglądamy pokazy mistrzów jazdy figurowej na lodzie lub występy akrobatów czy żonglerów. Ich umiejętności wydają nam się wręcz niedostępne dla zwykłych ludzi. Tymczasem okazuje się, że może je opanować właściwie każdy. Co więcej, badania neuropsychologiczne ujawniły nieznane dotąd korzyści płynące z tak pozornie dziwnych i niepotrzebnych czynności, jak żonglowanie.

Niezwykłe odkrycie
Kierowany przez Bogdana Draganskiego zespół naukowców z uniwersytetu w Ratyzbonie
przeprowadził eksperyment, którego rezultaty odbiły się głośnym echem w świecie neuronauki. Uczeni podzielili badanych na dwie grupy. Pierwsza miała opanować w ciągu trzech miesięcy sztukę żonglowania przez co najmniej minutę trzema piłeczkami. Druga grupa nie przechodziła takiego treningu. Za pomocą rezonansu magnetycznego uczeni systematycznie porównywali struktury mózgów osób z obu grup – szukali zmian w tkance mózgowej powstałych pod wpływem regularnego treningu żonglowania. Po trzech miesiącach zauważyli, że w mózgach osób żonglujących nastąpił przyrost tkanki mózgowej w okolicach lewej tylnej kory ciemieniowej (obszar 3) i obustronny przyrost w okolicach środkowo-skroniowych (obszar 2). Obszary te specjalizują się między innymi w przetwarzaniu i magazynowaniu informacji o tym, jak zauważamy i przewidujemy ruch obiektów.
Otrzymany wynik jest interesujący z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze, świadczy o tym, że rozwój mózgu jest możliwy nie tylko w dzieciństwie, lecz także w późniejszym okresie życia. Po drugie, pozornie nieistotne ćwiczenia, takie jak żonglowanie trzema piłeczkami, mogą rozwijać tkankę mózgu w sposób podobny do tego, w jaki podnoszenie sztangi rozwija mięśnie. Łatwo się domyślić, że ta obserwacja ma niezwykłe znaczenie dla możliwości rehabilitacji i rekonstrukcji komórek mózgowych po uszkodzeniach mózgu w następstwie nieszczęśliwych wypadków lub chorób.

Wyścig szczurów i mózgowy hokus-pokus
Dane uzyskane przez Draganskiego i jego współpracowników potwierdzają wyniki wcześniejszych badań nad związkiem między różnicami w zachowaniach zwierząt a rozwojem ich mózgów. Marian Diamond z University of California wykazała, że szczury, które mieszkały w klatkach wypełnionych półkami, schodkami i kółkami do biegania, miały gęstszą sieć połączeń między komórkami nerwowymi w korze wzrokowej niż szczury przetrzymywane w klatkach pustych. Z kolei Carl Cartman, również badacz z University of California, odkrył, że mózgi szczurów biegających w kółkach do ćwiczeń produkują więcej neurotrofin, czyli substancji stymulujących zmiany wielkości komórek nerwowych i połączeń między neuronami. To kolejny dowód na to, że im bogatsze doświadczenia, tym bardziej sprzyjają rozwojowi mózgu.

Mózgowa architektura żonglowania
W eksperymencie Draganskiego zmieniały się obszary tzw. zaawansowanego przetwarzania percepcyjnego, czyli dostrzegania i przewidywania ruchu obiektów. Trzymiesięczny trening
pobudził rozwój w tych okolicach mózgu, które są odpowiedzialne za opracowanie dokładnej mapy przestrzenno-ruchowej dla wykonywanego zadania. Ale to tylko fragment aktywności
mózgowej w trakcie żonglowania. O tym, jak skomplikowana jest to czynność, świadczy liczba obszarów mózgowia zaangażowanych w jej wykonanie.
Chcąc płynnie skoordynować ruch piłeczek w powietrzu, mózg musi najpierw zaplanować ułożenie rąk, pozycję głowy i ciała. Za te funkcje odpowiedzialna jest kora przedczołowa (obszar 1). To właśnie tu tworzy się plan działania i tutaj odbywa się nadzorowanie żonglowania. Jest to możliwe dzięki syntezie danych spostrzeżeniowych (obszar 2) i informacji o stanie ciała (obszar 3). Utworzony plan ruchów dociera do kory przedruchowej (obszar 4). Ten obszar odpowiada między innymi za rozpoczęcie syntezy wszystkich informacji niezbędnych do wykonania czynności. Podobnie jak w przypadku gry na fortepianie czy jedzenia hamburgera, utrzymanie trzech piłeczek w powietrzu wymaga wykonania złożonej sekwencji ruchów. Procesem jej budowania zarządza tzw. dodatkowa kora ruchowa (obszar 5). Następnie na scenę wkracza właściwy „żongler”, czyli kora motoryczna (obszar 6). To dzięki niej można popisać się sztuczką. Ważne role pomocnicze w tym procesie odgrywają zwoje podstawy mózgu (obszar 7) i móżdżek (obszar 8). Główna funkcja zwojów podstawy polega na kontroli tworzenia sekwencji ruchów żonglerskich. Natomiast móżdżek pozwala utrzymać równowagę podczas żonglowania, kontrolować ruchy gałek ocznych, programować porządek ruchów i zautomatyzować początkowo trudną i wymagającą wielu ćwiczeń czynność. Gdyby móżdżek został uszkodzony, wówczas może się pojawić wyraźne opóźnienie chwytania piłeczek, związane z trudnością przerzucania uwagi wzrokowej z jednej piłeczki na drugą. Całości mózgowej układanki dopełniają pień mózgu (obszar 9) i rdzeń kręgowy (obszar 10). Obszary te odpowiadają za kontrolę pracy mięśni biorących udział w żonglowaniu, utrzymanie napięcia mięśniowego i właściwej postawy.

Żonglowanie dla każdego
Badania psychologiczne dostarczają dowodów na to, że żonglowanie sprzyja rozwojowi koordynacji wzrokowo-ruchowej, poczucia rytmu, refleksu, a także zdolności utrzymania równowagi i właściwej postawy ciała. Nie dziwi zatem fakt, że coraz częściej psychologowie i pedagodzy zalecają je przy leczeniu wielu zaburzeń. Na przykład w brytyjskim centrum leczenia dysleksji w Kenilworth wprowadzono ćwiczenia terapeutyczne polegające na łapaniu piłeczek, żonglowaniu i utrzymywaniu równowagi na „rola-bola”, czyli desce położonej na leżącym walcu. Badania przeprowadzone przez Carole Smith, amerykańską specjalistkę od wychowania fizycznego, sugerują, że ćwiczenie żonglowania – dzięki związanej z nim poprawie koordynacji wzrokowo-ruchowej – usprawnia umiejętność pisania i czytania.
O pozytywnych efektach takich ćwiczeń przekonanych jest również wielu nauczycieli w Polsce, którzy w imię tak zwanej pedagogiki cyrku zachęcają dzieci do podejmowania niebanalnej i interesującej aktywności. Ucząc się żonglerki, akrobatyki, klaunady i czarnego teatru, dzieci mimowolnie zdobywają wiedzę na temat swojego ciała, uczą się złożonych sekwencji ruchów i ćwiczą koncentrację.
Żonglowanie staje się także coraz bardziej popularne wśród ludzi dorosłych zainteresowanych rozwojem własnych możliwości. Od początku lat 80. dwudziestego wieku uczą się go menedżerowie i pracownicy firm w ramach seminariów i warsztatów poświęconych rozwojowi osobistemu, zarządzaniu czasem czy realizacji projektów. W wielu instytucjach, takich jak Bell Labs, Microsoft, Apple Corporation czy Massachusetts Institute of Technology, tworzy się kluby żonglerskie. Coraz częściej także umiejętność żonglowania zaliczana jest do obowiązkowych kompetencji kadry kierowniczej.
Warto zwrócić uwagę, że w języku angielskim słowo żonglować” (juggling) określa umiejętność radzenia sobie z wieloma sprawami naraz. Podrzucanie kilku piłeczek jest zatem doskonałą metaforą równoczesnej realizacji różnych projektów. Tak jak dołączenie każdej kolejnej piłeczki wymaga reorganizacji całej sekwencji ruchów, tak wprowadzenie nowych obowiązków zmusza do dokonania zmian w dotychczasowym planie działania.
Żonglowanie okazało się też skuteczną formą redukcji stresu. Wprowadza w stan tzw. zrelaksowanej koncentracji, podczas której umysł i ciało są jednocześnie aktywne i spokojne. Wartość żonglowania docenia coraz większa liczba lekarzy i terapeutów. O. Carl Simonton, lekarz i psychoonkolog, w jednym z amerykańskich szpitali wprowadził żonglowanie jako sposób relaksacji pacjentów. Uważa je za doskonałą formę terapii, która uczy, jak nie zaprzątać sobie myśli niepotrzebnymi sprawami.

Sama świadomość korzyści płynących z żonglowania nie wystarczy, by włączyć je do repertuaru czynności wykonywanych codziennie w szkole czy pracy. Oprócz dobrego nauczyciela lub czytelnej instrukcji, samozaparcia i chwili czasu, niezbędne jest jeszcze przełamanie przekonania, że żonglowanie jest dobre dla ulicznych kuglarzy, ale nie dla mnie. My proponujemy zastąpić je innym: bardziej rozwinięty mózg – nie dla mnie. Takie przekonanie łatwiej odrzucić, prawda? Życzymy zatem powodzenia w ćwiczeniach!

36 Types Of Juggling - film

2010-01-21T23:50:00.005+01:00

Jakie umiejętności wchodzą w zakres pedagogiki cyrku? Nie sposób ich wymienić - jest ich mnóstwo. To między innymi:
1. żonglowanie
2. wszelkie inne rekwizyty, związane ze "starymi" umiejętnościami cyrkowymi, np. talerze rozkręcane, diabolo, flowerstick, devilstick, contact juggling, bounce juggling, poi
3. akrobatyka
4. ćwiczenia związane z równowagą ciała: rola-bola, szczudła, duże kule do chodzenia, powerizery,
5. clownada
6. iluzja

A czy yo-yo lub inne, "współczesne" rekwizyty bądź urządzenia należą do pedagogiki cyrku? ... Jestem przeciwny ograniczaniu zakresu elementów jedynie do określonych z góry rekwizytów. Yo-yo oraz wszystkie inne "narzędzia", które spełniają cel pedagogiki są jak najbardziej pożądane!

David Caine, znany również jako Juggler for Jesus na filmie poniżej zaprezentował większość rekwizytów :)

Cyrk (brrrr....) a pedagogika cyrku - definicje

2010-01-21T23:34:00.007+01:00

Ze względu na złożoność pedagogicznych obszarów, które ją tworzą oraz ze względu na różnorodne konteksty i kierunki rozwoju znalezienie jednej definicji pedagogiki cyrku jest trudne.

Oto jedna z proponowanych przez badaczy definicji pedagogiki cyrku:

"Pedagogika cyrku jest połączeniem wykonywania cyrkowych aktywności ruchowych i artystycznych umiejętności z pedagogicznymi treściami i celami. W odróżnieniu od profesjonalnej sceny, chodzi bardziej o zabawowe, hobbystyczne wykonywanie sztuki ruchu i występowania przed innymi" (Kiphard, 1997).

Definicja cyrku, jaką proponuje międzynarodowe towarzystwo historyków cyrku, brzmi następująco: „cyrk jest formą artystycznie ukształtowanego programu, któremu towarzyszy muzyka. Wyróżniają go występy woltyżerki, numery akrobatyczne, klaunada oraz tresura oswojonych i udomowionych zwierząt, które odbywają się na okrągłej bądź owalnej powierzchni, ograniczonej przynajmniej z jednej strony.” (Ehlert, Schulz, 1988)

Kolejna definicja, która bardziej łączy się z pedagogiką cyrku brzmi: „cyrk jest szczególnym rodzajem zabawy możliwościami, zabawy wyzwaniami skierowanymi do aktywnego podmiotu, zabawy na granicy sztuki i wykonalności dla pojedynczej zabawy (Schnapp, Zachariasz 2000).

Kim jestem?

2010-01-21T20:49:00.014+01:00

Z zawodu jestem psychologiem, trenerem umiejętności miękkich - http://www.inspi.pl/, pedagogiem cyrku (!), doradcą zawodowym oraz od czasu do czasu... sprzedawcą :) - http://www.zongluj.pl/

Z zamiłowania i pasji jestem żonglerem (przedstawiciel stowarzyszenia European Juggling Association (EJA) na Polskę, lider grupy roboczej pracującej nad zbieraniem danych o korzyściach wynkających z żonglowania: "Benefits of Juggling" przy EJA). Żongluję od ponad 7 lat, a warsztaty, szkolenia, w których wykorzystuję żonglowanie i pedagogikę cyrku prowadzę od ponad 5 lat (1. warsztaty stricte dotyczące nauki żonglowania oraz metod i zastosowania pedagogiki cyrku oraz 2. wykorzystujące elementy żonglowania do rozwoju umiejętności osobistych).

Od samego początku starałem się poszukiwać informacji dotyczących pedagogiki cyrku i jej powiązań z psychologią, pedagogiką czy medycyną (ogólnie pojętym zdrowiem fizycznym). Uczenie żonglowania czy innych umiejętności cyrkowych (ojej, jak trudno przechodzi mi ta nazwa przez... klawiaturę) innych osób nigdy nie było dla mnie celem samym w sobie - to jedynie metafora, poprzez którą mogę pokazać uczącym się piękno uczenia się nowych umiejętności, pokonywania wyzwań, osiągania sukcesów, pokonywania swoich słabości i barier fizyczno-psychicznych.

Staram się propagować idee żonglowania i jego powiązania z ww dziedzinami poprzez publikowanie artykułów w różnego rodzaju gazetach, czasopismach, magazynach, portalach internetowych, książkach itp. Większość tych publikacji postaram się zamieścić na blogu.

W celu zapewnienia czytelników bloga o moim doświadczeniu i zaangażowaniu w prace związane z propagowaniem i rozwojem żonglowania w Polsce, przedstawiam wykaz dotychczasowych publikacji które ukazały się w prasie, wydawnictwach czy na stronach www. Prace te stanowią jednocześnie rzetelne źródło informacji na temat zonglowania i pedagogiki cyrku:

1. „Żonglowanie w biznesie”, autor: Mirosław Urban, Paweł Fortuna, w: portal biznesu Nowoczesna Firma www.nf.pl
2. „Żonglowanie sprzyja mózgowi”, autor: Mirosław Urban, Paweł Fortuna, Piotr Markiewicz, w: ogólnopolskie pismo psychologiczne: „Charaktery” nr 05/2005
3. "Pedagogika cyrku a psychofizyczny rozwój dziecka", autor: Mirosław Urban, Monika Kalinowska w: "Zdrowa szkoła - zdrowy uczeń. Edukacja wobec współczesnych zagrożeń zdrowia", pod red. A.Grabowiec, J.Boguckiego, A.Bochniarz, Wydawnictwo: NeuroCentrum, Lublin 2008.
4. „Żonglowanie jako metoda wspierania rozwoju dzieci, młodzieży i dorosłych”, autor: Mirosław Urban, w: czasopismo „Klanza w czasie wolnym” Nr 1/2005
5. „Nowe wymiary sztuki żonglowania cz.1", autor: Mirosław Urban, w: kwartalnik „KuglArt - Magazyn Alternatywnej sztuki Cyrkowej” (nr 1/2007)
6. „Nowe wymiary sztuki żonglowania cz.2", autor: Mirosław Urban, w: kwartalnik „KuglArt - Magazyn Alternatywnej sztuki Cyrkowej” nr 2/2007)
7. "Epidemia żonglowania", autor: Magdalena Kołodkiewicz, w: pismo "Zwierciadło", nr 07/2009
8. "Żonglowanie jako metoda wspierania rozwoju dzieci, młodzieży i dorosłych" (+ opisana nauka żonglowania chustkami), autor: Mirosław Urban, w: "Delfin - trening umiejętności poznawczych" Klanza 2005
9. Informacje na temat wykorzystania żonglowania i korzyści z tego płynących w pracy trenera z grupą w rozdziale: "Wykorzystanie siły fizycznej, ruchu i zręczności" w: przygotowywanej książce: „Niekonwencjonalne metody szkoleniowe”, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne (wydanie: luty 2010)

Przez okres 5 lat nauczyłem żonglować około 3-4 tysiące (!) osób podczas spotkań, warsztatów, szkoleń, projektów (dzieci, młodzież, studenci, nauczyciele, pracownicy firm, menedżerowie, dyrektorzy). Współpracowałem z firmami, uniwersytetami, fundacjami i stowarzyszeniami pozarządowymi, szkołami, domami kultury, teatrami oraz ośrodkami wychowaczo-oświatowymi, takimi jak: poradnie pedagogiczno-psychologiczne, domy dziecka, placówki i świetlice socjo-terapeutyczne:

Fundacje, organizacje, stowarzyszenia, instytucje, m. in.: Przedstawicielstwo Komisji Europejskiej w Polsce, Wojewódzki Ośrodek Animacji Kultury w Toruniu, Centrum Kultury w Lublinie, Dom Kultury w Brodnicy, Miejski Dom Kultury w Gdańsku, Dom Kultury w Żninie, Teatr „Maskon” w Pakości, Magic Group, Polskie Stowarzyszenie Animatorów i Pedagogów KLANZA, Wydawnictwo i Szkoła „DIDASKO”, Projektor - Polsko-Amerykańska Fundacja Wolności, Cyrk Cabuwazi w Niemczech, Grupa cyrkowa „Heca” w Lipinkach, Fundacja „Nowy Staw”, Wolontariat Studencki, Akademia Janusza Palikota, Centrum Kształcenia Proeuropejskiego w Lublinie, AEGEE Polska, Katolicki Uniwersytet Lubelski, Uniwersytet Marii-Curie Skłodowskiej, Studenckie Forum Business Center Club, Koło Naukowe Psychologii Zarządzania KUL, Koło Studentów Psychologii KUL, Fundacja Dr Clown, Stowarzyszenie Zdrowia Psychicznego w Sandomierzu, Fundacja SOS Wioski Dziecięce, AGAPE Katolickie Stowarzyszenie Pomocy Osobom Uzależnionym, Ośrodek Kuratorski w Lublinie, Rodzinny Ośrodek Diagnostyczno-Konsultacyjny w Lublinie, Fundacja Kultury Duchowej Pogranicza, oraz z wieloma szkołami podstawowymi, gimnazjami liceami.
Firmy m. in.: Dr Irena Eris, Novartis S.A., Allianz Polska S.A., Lukoil Polska, Polkomtel S.A., Netia S.A., PZU Życie S.A., Commercial Union S.A., Roto Frank, PKN Orlen S.A., ArboMedia Polska, OTEX S.A., Dalkia Poznań S.A., Wurth, Magic Group, Instytut Rozwoju Biznesu.

To tyle zapewnień o moim doświadczeniu i profesjonalnym podejściu do pracy :).

Pedagogika cyrku?

2010-01-21T16:34:00.010+01:00

I tak oto powstał blog o żonglowaniu i pedagogice cyrku.

Czym jest pedagogika cyrku (więcej o samej idei opisane będzie w kolejnych postach) i dlaczego tak się dziwnie nazywa? Ponieważ tak naprawdę nikt nie wymyślił lepszej nazwy :). W oczy wiele osób kuje "cyrk", który kojarzy się w Polsce z klaunami i z niezbyt wygórowaną rozrywką dla mas. Nazwa dobrze działa na dzieci, natomiast nie zawsze ma pozytywne oddziaływanie na nauczycieli, rodziców czy dyrektorów szkół, w których coraz częściej odbywają się tego typu zajęcia.

Pedagogika cyrku "przyszła" do Polski z Niemiec. Tam ugruntowała się nazwa: Zirkuspädagogik i jej spolszczona wersja przyjęła się u Nas. Do tej pory nikt nie wymyślił nic innego. Pedagogika zabawy, pedagogika fascynacji, pedagogika przeżycia to odrębne nazwy do działań pedagogicznych związanych z cyrkiem, ale odnoszą się one również do różnego rodzaju działań pokrewnych z zabawą i aktywnym działaniem.

UWAGA. Nazwy: żonglowanie oraz pedagogika cyrku będą czasami występowały zamiennie. Chociaż żonglowanie jest jedynie elementem pedagogiki cyrku, jednak jest to jedno z najefektywniejszych narzędzi pedagogiki cyrku - służy wieloaspektowemu rozwojowi człowieka.

Po co?
Blog powstał w celu promocji i rozwoju sztuki żonglowania oraz zapewnienia informacji oraz wiedzy ogólnej, jak również naukowej (m. in. psychologia, pedagogika, medycyna) dotyczącej korzyści wynikających ze stosowania żonglowania i pedagogiki cyrku
Korzyści z żonglowania w aspekcie pedagogicznym, psychologicznym, fizycznym, medycznym (oraz inne) zostały zauważone już pod koniec XX wieku na zachodzie Europy (głównie w Niemczech i Francji) i w USA, gdzie wykorzystywano żonglowanie jako element terapii motorycznej, element wspomagania leczenia dysleksji, nadpobudliwości psychoruchowej, jak również w rozwoju osobistym - to zapewnienie alternatywnego spędzania wolnego czasu, rozwój cierpliwości, wytrwałości, pokonywania wyzwań, wyznaczania celów, czy osiągania sukcesów.

O wszelkich KORZYŚCIACH wynikających z ŻONGLOWANIA będziemy SYSTEMATYCZNIE wspominać poprzez zamieszczanie postów traktujących o ww tematach.

Blog ten jednocześnie archiwizuje moją dotychczasową pracę oraz planowane działania na polu pedagogiki cyrku.

Dla kogo?
Blog powstał z myślą o:
1. Osobach zajmujących się pedagogiką cyrku (nauczycielach, wychowawcach, wolontariuszach, trenerach, pracownikach poradni pedagogiczno-psychologicznych czy też placówek socjo-terapeutycznych którzy stosują metody pedagogiki w pracy z dziećmi, młodzieżą czy dorosłymi i chcą poszerzyć swój zakres informacji oraz metod).
2. Osobach, które żonglują dla własnej przyjemności i chcą dowiedzieć się co może im to dać, co mogą poprzez tę metodę zyskać.
3. Osobach, które chcą dowiedzieć się czym jest pedagogika cyrku, chcą dowiedzieć się więcej o żonglowaniu i jego korzyściach - mamy nadzieje że blog zainspiruje te osoby do nauczenia się żonglowania, a może zastosowania metod pedagogiki cyrku w ramach własnej pracy.

Zapraszam do aktywnego uczestnictwa w tworzeniu bloga poprzez zamieszczanie komentarzy, branie udziału w dyskusjach, podsyłanie ciekawych linków i pomysłów do zamieszczania na blogu!

Do roboty :)!
Pozdrawiam
Mirek Urban